कुणास होते ठाऊक तो देव आहे
देवानेच निर्माण केलेली एक उत्तम कलाकृती आहे

लहानपणी तो नुसताच विचार करी
मैदानात दादाला पाहून टाळ्या वाजवी
घरातल शेंडेफळ म्हणून अर्ध्या चड्डीत धोपाटन हाती धरी
कुरळ्या केसांची झुलपं, गोरापान गोबरे गाल
खरच देवाचा अवतार

हळू हळू तो मोठा झाला
एकदा दादानेच गुरूंना सांगितले गपचूप
हातात दिल “अस्त्र” त्याच पहिल्यांदा
“समोरचा मारा टोलाव पाहू” मिळाली आज्ञा
देवच तो शेवटी गाली हसला अन उगारला अस्त्र तरं गुरूच अवाक

रोज रोज त्याच अस्त्र तो धार लावून तेज करी
समोरच्याला पार उखडून दम घेई
लाडका पुत्र घरी येई तेव्हा आई काकी पाय चेपी
गोर्या चंद्राला तीट लावी ,त्या रात्री बाबांनीच दटावल ” राजे झोपा आता”

त्या दिवशी मिळाला त्याला त्याचा सूर
सारेच झाले अवाक पाहून त्याचा नूर
दिग्गज मंडळीना पडती स्वप्ने
त्याच्या लढतीची अन एका उत्तम लढवैया गवसल्याची
दमदार लढत अन द्विशतक

त्यावर्षी झाला चमत्कार
लढाईच्या मैदानात मिळाला प्रवेश प्रथम
“सीमेवरच राहा बर का” मिळाला वरिष्ठ योध्याकडून दम
त्यावेळी पहिले स्वप्न पुढच्या अश्वमेधात मीच असेल
अन अवाक करेन सार्यांना माझ्या कलेने

भले भले योद्धे ह्याला जाती शरण
काही करती डिवचण्याचा क्षुद्र पण
नाही डगमगली ह्या योग्याची साधना
मनापासून तो त्याची “खेळी” खेळी

मोठे ह्याच्या कडून शिकत
अन लहानांचा तो आदर्श
नव्या दमाच्या चमूचा हाच होता वाटाड्या
सारे भक्तच ते त्याचे त्याला साथ करती
स्वप्नच होते त्यांचे रोखावा अश्वमेध ह्या आपल्या अराध्यासाठी

आज तो क्षण आला रोखला अश्वमेध नव्या दमाच्या योद्ध्यांनी
अन वाहिला ह्या ईश्वरचरणी
देवच तो पाहुनिया भक्तांचे प्रेम फुटले डोळ्यांतले पाझर
अहो तोच तो आपला सचिन तेंडूलकर…….

सदा तुमचीच
अश्विनी.

नेहाला बिट्टूने पुन्हा घरी आणून सोडल. आई आजी उषा मावशीकडे कडे गेल्या होत्या. नेहा तशीच मुसमुसत होती. धावत जावून तिने आपल्या रूमचा दरवाजा आतून बंद केला. बिट्टूसाठीही उघडला नाही. बाथरूम च्या कपाटातून तीन ते पत्र काढल. एस. एम. नगर मधील तिची मैत्रीण सोना हिने ते पत्र तिला दिल होत. तेच उभी उभी वळण असलेल अक्षर, क्रिकेटच्या मैदानाच्या लाल मातीचा रंग अजूनसुद्धा तसाच. त्याच्या पांढर्या कपड्यानवरहीं असेच डाग असायचे. त्याच्या कीट मध्ये ठेवलेलं असाव बहुतेक. नेहा ने वाचायला सुरुवात केली. दाराबाहेर उभ्या असलेल्या बिट्टू कडे तीच लक्ष हीं नव्हत……
“प्रिय नेहा,
अचानक तुला न सांगता गायब झालो आहे अस वाटल असेल ना तुला. पण सगळ एकदम अचानकच ठरल. पप्पांची नोकरी हीं अशीच कायम बदली. तुझ्या बारावीच्या परीक्षेत अडथला नको म्हणून काही बोललो नाही तुला. सॉरी ग. अग खूप शोधलं मी तुला. तुझ कॉलेज दुपारच म्हणून खास एक दोनदा येऊनही गेलो. तेव्हा तुम्ही एस. एम. सोडल ते कळाल. पण मला माहित होत. तुझ्या जुन्या पत्त्यावर लेटर लिहील कि तुला नक्की मिळेल.

नेहा, मी नाही विसरू शकत तुला. वेड्यासारखा शोधतोय तुला. हे पत्र मिळताच फोन करशील मला? माझा न….प्लीज प्लीज मला contact कर. शेवटची संधी तरी देशील सॉरी म्हणयला…………………………….”

तीन वर्ष्यानी मिळालेलं ते पत्र. त्याच्या नंबरवर तिने अनेक फोन केले. पण नाही लागला, नेहमी “तात्पुरता बंद केलेला आहे” ची टेप वाजे.
*******************************************************************************

बिट्टू उर्फ सागर त्याला काय करावे सुचतच नव्हत. नेहा तिळ तिळ तुटत होती. आणि हा हे सार उघड्या डोळ्यांनी पाहत होता. नेहा फार बदलली होती.
“सहन होत नाही मला हे संचिता ताई काय करू..” बिट्टूने बडोद्याला फोन लावला होता बहिणीशी बोलत होता नेहा विषयी. “मंदारला विसरायला हिला कशी मदत करू मी, शोधू तरी कुठे मी त्याला सांग ना….हिला मी कधी समजलोज नाही का? मी तिचा बाल मित्र…बस्स इतकाच मी…..एव्हढाच…….” संचिता ताई, सहा महिन्यांपूर्वीच लग्न होवून बडोद्याला गेली होती.
******************************************************************************
मंदार जेव्हा पहिल्यांदा ह्या एरियात आला तेव्हा त्याला पहिला प्रश्न पडला कि “श्या स्टेशन किती लांब आहे इथून, पप्पा पोकेट मनी वाढवायला लागेल हा”. मंदारच्या बाबांना क्रिकेट मध्ये फारस स्वारस्य नव्हत. खरतर फिरतीची नोकरी होती त्यांची तेव्हा मुलांशी संवाद फार कमी होता. तीन भावंड हीं, मोठा संकेत दादा, प्रणाली ताई मधली, आणि मंदार “जाधवांचं”शेंडे फळ. महा उचापती, आणि हो कानसेन. गात नसे पण गाण फार आवडायचं ह्यला. किशोर कुमारांची दर्दी गाणी ह्याची खास फेवरेट. जाधवांच्या संपूर्ण खानदानात “आर्मी”च क्रेझ होत. पप्पा आर्मितून रिटायर झाले तेव्हा काश्मीरला होते. पण त्यांनी ओर्दीनंस मध्ये सर्विस इंजिनिअर म्हणून नोकरी स्वीकारली होती. तरं दादा एन.डी.ए. मध्ये होता. कडक शिस्त घरात. पण दादाला ह्या त्याच्या champ ने क्रिकेट खेळावे असे वाटे. तो म्हणायचा ह्याला “पिट्या, तू क्रिकेट खेळ. जा बंगलोरला क्रिकेटची अकादमी असते ना तिथे जा ” असा धोशा लावे. मंदार प्रत्येक match नंतर दादाला ट्रंक call करी. मंदारची आई एक टिपिकल गृहिणी. मुलाचं करण्यात आणि नवर्याचा लहरी स्वभाव सांभाळण्यातच तीच आयुष्य गेल. बोलताना तोच अस्सल मालवणचा मधाळ स्वर असे. हातात चक्क अन्नपूर्णा. तिची खास attachment होती प्रणाली ताईशी. पण तीचहीं आता लग्न ठरल होत. मंदारला ताई आता जाणार म्हणून वाईट वाटत होत. पण खूप खुश होता तो कारण ती गोव्याला दिली होती. मज्जा ताईकडे जायला आणि तिचा नवराही क्रिकेट खेळत असे पण त्याच्या ऑफिस मधून.

त्यादिवशी मंदार वैतागला होता फार. परीक्षा आणि अंडर नायतीन क्रिकेटचे सामने क्लाश होत होते. तेवढ्यात नेहाचा आवाज त्याच्या कानावर आला. मंदारने बाल्कनीच्या काचा बाजूला केल्या समोरच्या टेरेसवरची नेहा त्याला दिसली. तिचा तो मोहक चेहरा त्याला खूप आवडला. तिचे कुरळे कुरळे केस. मध्यम बांधा. गोबरे गोबरे गाल आणि गोड आवाज. कोलेज मध्ये पोरी एकदम फिदा ह्याच्यावर. क्रिकेटच वलय होत ना त्याच्या भोवती. शिवाय कोलेजच नेतृत्व देखील होत. पण हा कसला फिरकायचा देखील नाही तिकडे. प्रक्टिस झाली कि कोलेज अगदीच कंटाळा आला तरं सरळ घरी. आणि कानात walkman चा हेडसेट असे.

मंदारने पहिल्यांदा हिम्मत करून एका मुलीशी ओळख केली होती. खरतर पहिल्यांदा फार घाबरला होता तो. पण नेहाशी बोलल्यावर एकदम बर वाटल होत त्याला. त्या पहिल्या भेटी नंतर मंदारचीहीं तीच अवस्था होती. नेहाचा चेहरा जाईचना त्याच्या डोळ्यांसमोरून. ह्यावेळी पहिल्यांदा त्याला नेटला उशीर झाला होता. सर बोललेच “काय, कॅपतैन होता कुठ? ” “सॉरी सर, बस मिळायला उशीर झाला”, मंदार पॅड बांधत बोलत होता. “चला, batting ला” सर बोलले.

दुसर्यादिवशी मंदार, जमिनीवरच नव्हता. कधी एकदा नेट संपतंय अस झाल त्याला. नेट प्रक्टिस झाल्यावर त्याने सरळ आशिषला गाठला.
“अरे आशिष, गाण्याची फायनल आहे ना रे, आपल्या कॉलेजमध्ये” मंदारने विचारल
“हो, तू येणार आहेस ना, हे बघ पासेस आहेत माझ्याकडे, हवेत का” आशिष ने विचारल
“नाही….म्हणजे हो…नाही…मला वोलेन्तिर व्हायचेय” मंदार म्हणाला
“क्क्काय, हा हाहा …तुला काय व्हायचे..परत बोल….”आशिष हसून हसून वेडा झाला होता
“ए चंपक दात काय काढतोस. खरच….अरे…….”आणि मंदारने आपल्या जिगरी दोस्ताला सगळा प्रकार सांगितला
“अरे जाम सही रे आहे ती….एकदम खास….मस्तच….”मंदार जणू नेहाला समोर पाहत होता. आणि आशिष त्याच्या नजरेत नेहाला पाहत होता.
“………………बाळा,कळल, भावना पोचल्या….आणि प्रभू म्हणाले “आ……हीं पाहताच बाला, कलिजा खलास झाला…..”आशिष ने गायला सुरुवात केली होती.
मंदारचा चेहरा लाल लाल झाला होता….”बघ बघ..ए मुग्धा ऐकलस ना….”आशिषने मुग्धाला त्याच्या गर्ल फ्रेंडला हाक मारली.
“ऐ गप ऐ, सांगितलस तरं bat ने फोडेन समजलास”मंदारने दरडावल.
“मार ना मार, मग बघू कोण तुला वोलेन्तिअर करत ते” आशिष म्हणाला. “जा फ्रेश होवून ये. तुला फॉर्म देतो. फोटो आहे का ? आणला अशील. जा लवकर” मंदार टुणकन उडी मारून पळाला होता.
आशिष मुग्धाच्या कानात बोलला ” कॅपतैन साहेबांची विकेट पडली आहे “
“कोण आहे रे मुलगी” मुग्धाने विचारल
“बघशील उद्या ते केळकरची कल्चरल कमिटी येणार आहे विनर्स फॉर्म घेऊन त्यात दिसेल तिचा फोटो. ऐ, एक आयडिया उद्या ह्याला जाम पिडायचं……”आशिष आपलं वचपा काढायला उत्सुक होता. पण मनातून खूप खुश झाला होता त्याच्या मित्राला त्याला हवी तश्शी गर्ल फ्रेंड मिळाली होती.

क्रमश:

नेहा आणि राणी कोलेजच्या गेटवर पोचल्या तेव्हा गाण्याच्या स्पर्धेतील स्पर्धकांसाठी ब्याक स्टेज call अनौंस होत होता. चित्रा मिसचा गोड आवाज कोलेजच्या आवारात इतक्या गदारोळात स्पष्टपणे ऐकू येत होता. “डायमेन्शन” फेस्तच खास आकर्षण होत वीथी नाट्यमंडळाच्या एकांकिका आणि हि “सा रे ग म प स्पर्धा”. बिट्टू आणि ग्यांग खास “बलदंड प्राणी” डिसिप्लीन वोलेन्तीर्स होते. आरती, सारिका, पल्लवी आणि प्रफुल होस्पितालीती विभागात जेथे प्रमुख पाहुण्यांचे स्वागत, त्यांचा पाहुणचार केला जात असे. आज तरं साक्षात समीर धर्माधिकारी येणार होते. नेहा तरं हवेतच होती. ऑटोग्राफ बुक रेडी ठेवल होत तिने. सारिका बरोबर राहण्याची परवानगी घेतली होती तिने अय्यर म्याडम कडून.

स्पर्धा सुरु झाली तरी सकाळचा मंदार तिच्या डोक्यातून जाईना, राणी म्हणाली,” बघ आज तुझ गाणं उत्तम होणारच दाद मिळाली आहे तुला सक्काळी सक्काळी. ” “पाहूया, बिट्टूला सांगू नको.”नेहा आजर्व करू लागली.”अडलंय माझ त्याला सांगायला, कुजका कांदा आहे तो. तू त्याला इतक चढवून का ठेवलस ग. मानल तुझा बेस्ट फ्रेंड आहे…..” “……ए बास हा, त्याला काही बोलयचं नाही ह. जाऊदे तू थांब इथेच प्लीज. मला टेन्शन आला आहे. हे बाकीचे सगळे कुठे आहेत. येतील तू काळजी करू नकोस.”

स्पर्धाचे उद्घाटन कुरूप सरांनी केल. प्रमुख पाहुणे आल्याच घोषित झाल्याबरोबर तमाम क्राउद बेभान झाला, साक्षात समीर धर्माधिकारी अरे बापरे. नेहा म्हणाली,”संपल सगळ, हा आहे चीफ गेस्ट, ए राणी चल मला नाही गायचं, मी नाही करू शकणार चल” “कुठे चल, ए बिट्टू हि बघ” राणी ने हाक दिली. ओपेन ऑडी रूम खचाखच भरला होता मराठी अक्टर ला पाहायला.
“काय झाल, आणि तू काय करतेस इथे”, बिट्टू
“माझ्या कडे पास आहे कळल. हि म्हणे गाणं नाही म्हणनार”,राणी
“कानाखाली जाळ काढूं का, तो समीर काय तुला पाहायला आला नाही. फेवरेट अक्टर पुढे गायला लोक मारतात आणि तू , डरपोक”,बिट्टू
“सु बात छे” प्रफुल टपकला. बिट्टू ने सगळ सांगितलं.
“पागल हो गयी क्या, चूप चाप जा. हम सब लोग इधर हि हे. जस्त लुक at अस. Thats इत”
“ओके, फार हायपर होऊ नका, गाते मी” नेहा कन्विन्स झालेली पाहून सगळे समोरच्या रांगेत खाली बसले.
एका मागो मग एक स्पर्धक येत होते, वाणी विद्यालय, रुपारेल, एम.सी.सी. कोलेज, ठाणा कोलेज इ. कॉलेजेसचे स्पर्धक एका पाठोपाठ एक दमदार पेर्फोर्मानस देत होते. स्पर्धा फिल्मी संगीत असल्याने ऑडी रूम ला एखाद्या दिस्कोच रूप आल होत. नेहा आणि ग्रुप मधले चूप चाप तल्लीन होऊन गाणी एकत होते.
“……and please welcome Neha from our College . Please give her a big hand ” चित्रा मिस सूत्रसंचालन करीत होत्या.
नेहाच्या हातात प्रफुल्ने माईक दिला आणि विंक केल. बिट्टू गर्दीतून ओरडला “कम ऑन, नेहा.” सगळा केळकरच्या क्रौडची लाज आज नेहाच्या हातात होती. नेहाने band ला तू हि रे चा track वाजवायला सांगितला. नेहाने डोळे बंद केले आई,पप्पा, विक्या, आजी………आणि “तो” मंदार.. नेहाने दचकून डोळे उघडले बिट्टू समोर होता. track वाजू लागला तसा औदिंस शांत झाला. नेहाचा गोड आवाज केळकरच्या आवारात घुमायला लागला. “तू हि रे”………..
************************************************************************************************************************************************
“नेहा, उठ, दोन वाजले क्लासला जायचं ना. जेवून घे जा”आईने हाक मारली.
नेहा जागी झाली. ती उठली आपल्या रूम मध्ये चेंज करायला गेली. परत बेडवर जाऊन ड्रेसिंग टेबलच्या आरश्यातून दिसणाऱ्या त्या ट्रॉफी कडे पाहिल डोळे मिटून ती पहुडली होती. ती स्पर्धा, तो आवाज, ती ट्रॉफी, त्या टाळ्या…….तोच तो रॉयल मिराज चा मंद वास. नेहाने डोळे उघडले. तोंडावर सपासप पाणी मारल. “चला बाईसाहेब, ए मावशी कुठे हीं.” बिट्टूचा आवाज. नेहाने बाथरूमच दार लॉक केल.
“बिट्टू अरे ती वर आहे रूम मध्ये,” आई म्हणाली.
“आणि तू…”बिट्टूने विचारल
“…..आजीच्या रूम मध्ये. ये वर”
“आजी आली…..”बिट्टू वर पळाला.
“आज्जे कशी आहेस ग,”बिट्टू आजीशी लाड करत होता.
इकडे नेहा तोंड वाकड करत चेंज करत होती,”खबरदार आजी त्याला लाड केलास तरं, करतो का तुला फोन हा, का ग, आणि तुझा लाडका हो ग.” नेहा ओरडली.
कुस्फुस कुस्फुस…आणि आजी जोरात हसली.
नेहा केस विंचरत बाहेर पळाली,”काय बोलला हा, सांग आधी”
“काहीनाही ग, येतेस का जावू मी, ये मग बसने तंगड्या तोडत”बिट्टूने आजीच्या मांडीवरून डोक उचलत विचारल.
“मला जेवायचं आहे अजून.”नेहा चिडून म्हणाली
“ग्रेट ! चल जेवूया ……काय केलय मावशी आज, वॉव पात्वड्यांची भाजी. यु रॉक्स माऊ…..”
“खा खा, बकासुर कुठचा,उषा मावशीने फिश केले आज ना मला माहित आहे. चापले अशील….
“कसले संध्याकाळी…… कान इकडे कर , पप्पा बरोबर बीअर घेतानासाठी ठेवलेत”
“शी……”
“चल आता. झोपशील इकोच्या लेक्चरला”
बाईकं वरून बिट्टू च्या मागे बसली असतांना तिला अचानक बिट्टूने लावलेला डीओ रॉयल मिराज ग्रे आहे हे जाणवल.
तीच डोक जड जड व्हायला लागल. ती जवळ जवळ ओरडलीच. “stop ” बिट्टूने जीवाच्या आकांताने बाईकचा ब्रेक दाबला.
“काय झाल नेहा, ए नेहु सांग ना. का ओरडलीस.?”
नेहाच्या डोळ्यांतून धारा लागल्या होत्या. नेहा अगदी हुंदके देऊन देऊन रडत होती.
*************************************************************************************************************************************
नेहा सक्काळी सक्काळी टेरेसवर गेली, जाताना तिला मिळालेल्या ट्रोफिला पप्पा अगदी कौतुकाने पाहत होते. नेहाला खूप छान छान वाटल. नेहा हळूच पप्पांची तंद्री भंग न करता वर पळाली. जातांना राणीच्या दाराची “टिंग”अशी बेल वाजवली. त्यांची सिक्रेट खुण म्हणून. नेहा टेरेसवर पोचली तेव्हा समोरच्या गच्चीत कुणीही नव्हत. थोडी खट्टू झाली खरी. पण तिने ठरवल कि वेट करायचं पाहूया येतोय का परत ते. तेवड्यात राणीही आली आपल इकोच पुस्तकं घेऊन. नेहाचा रियाज सुरु झाला. तेच ते अष्टविनायक सिनेमाच गणेश स्तुती च तिच्या पप्पांना आणि भावाला विकिला खूप आवडायचं ते. सुंदर मधाळ स्वर ते. शेट्टी अंकल सुद्धा आपल व्यंकटेश स्त्रोत्र बंद करून हिची स्तुती एकत राहायचे. आणि……..
……..आणि मंदारला पुन्हा एकदा त्या स्वरांनी त्याच्या टेरेसवर यायला भाग पाडला. राणी उभी होती एका भिंतीला टेकून आणि नेहा खाली जमिनीवर बसली होती. तिचे लांब सडक ओले केस, बिट्टूच्या भाषेत “Maagi नुडल्स सारखे ” कुरळे कुरले, गोल चेहरा, आणि तोच तिच्या रंगला शोभणारा आकाशी रंगांचा सूट. मंदारची नजर नेहाला शोधत होती. त्याला कळल होत कि ती खाली बसली आहे. म्हणून ह्याने त्यांच्या गच्चीच्या कट्ट्याला लोंबकळत पुल अप्स मारायला सुरुवात केली. हीच गाणं झाल. आणि राणी म्हणाली “उठू नकोस.. आलाय”, नेहा कसली उठलीच.
मंदार “गुड मोर्निंग” आणि तेच अंगठा वर करून दाखवणे. नेहा नुसतच हसली. शांतता. राणी आपले घारे डोळे रोखून त्याच्याकडे पाहत होती. मंदारने गच्चीच्या कट्ट्यावरच बैठक मारली. त्याने उडी मारल्याबरोबर नेहाच्या पोटात धस्स झाला. “ओह फ्रिक, आर यु mad . सटकला असतास तरं डायरेक्ट खाली गेला असतास ना”
“अ..बर झाल एकेरीवर आलीस ते,”मंदार म्हणाला.
“अ….सॉरी…आय मीन सटकला असतात.”नेहा
“चालेल मला…नो प्रोम्ब्लेम…..कशी झाली स्पर्धा”
“तुला कस कळल”
“काल तुझे पप्पा बेस्ट ऑफ लक करून गेले ना त्यावरून…….मैत्रीण वाटत”
“हो विसरलेच मी , हीं मृदुला आणि मृदुला हा मंदार’
“कळल मला..तू ना नेहा…..उप्प्प्स सॉरी”,राणी पाचकलीच सवई प्रमाणे. नेहा ने असा काही कटाक्ष टाकला कि “आई बोलावते वाटत. आले ग ” राणी ने धूम ठोकली.
“सो नेहा का? मग काल खोट का बोललीस.”
“मी कुठे खोट बोलली. गुड्डी पण म्हणतात मला”
पुन्हा शांतता
“अ..कालच्या प्रतिक्रियेबद्दल thanks . मला एक नवीन हुरूप आला. मला २ र बक्षीस मिळालय. आणि फायनलला रुईया मध्ये.
“क्काय…माझ्या कोलेज मध्ये…ग्रेट…कधी आहे फायनल…”
“पुढच्या आठवड्यात….तू तिथे आहेस”
“हो…मी एस. वाय. बी. एस. सी ला आहे. आणि तू…”
“मी केळकरला. ११ वी. कॉमर्सला. तू क्रिकेट खेळतोस का”
“हो…इट्स माय Passion यु नो. क्रिकेट माझ्या धमन्यांमध्ये आहे. मी ससानियन क्लबचा कप्तान आहे…………”
तो बोलत असतांना नेहा अगदी टक लावून त्याच्या कडे पाहत होती. उंच म्हणजे नेहा पेक्षा थोडा जास्तच असेल ५’१०” तरी असेल, भरदार शरीर, सावला रंग पण उन्हात खेळून खेळून रापलेला. नेहमी ऑरेंज टी मध्ये. उजव्या मनगटावर कायम पांढर्या रंगाचा रिस्ट सपोर्ट, अनिल कुंबळे, सचिन वगैरे घालायचे अगदी तस्से. केसांची स्ताइल साधी उगीच ट्रेंडी वगैरे नाही. एकूण हंडसम म्हणावा असा. नेहाला हसतांना त्याच्या गालावर पडणार्या खळ्या फार आवडल्या. थोडक्यात नेहाला मंदार एका भेटीतच आवडला होता.

क्रमश:

तळ टीप:जमतेय वाटत. कथा थोडीशी काल्पनिक आहे. कशी वाटतेय जरूर कळवा

सेकंड लास्ट मुलींची रो आणि लास्ट मुलांची रो, भयंकर पकली होती. आज एकही लेक्चर बंक न करता ओळीने ३हि लेक्चर बसली होती हि मंडळी.
कमलेश (कम्मो): “अरे यार, राहू दे ती बलन्स शिट. ए नेहा किती वेळ आहे अजून”
सारिका: “ए बस ना गप, फुकट केटी लावून घेशील आणि आम्हाला पण देशील. ती नेहा बघ आजही ट्रान्समध्येच आहे. काय लफडा कळतच नाही.”
प्रफुल:”अने डीक्रीने कुच हो गया क्या? बात करवा माटे अवता नथी. शी इस माय accounts पार्टनर”
आरती: “श्श्श, लेट्स टेक थिस तू द कॅन्टीन. ok नॉव, शत युवर्स मौथ्स उप.”
तसे सगळे शांत झाले. कमलेश बेंच वर डोक ठेवून झोपला चक्क.
कोपर्यातली नेहाच्या चेहऱ्यावरचे भाव क्षणा क्षणाला बदलत होते. जणू तीच मन आत दूर कोठेतरी तिला कसलीशी आठवण करून देत होते. तीन वर्ष्यात सगळे बदलल होत. अगदी सगळ.

टन टन . ९.२० लेक्चर संपल्याची बेल झाली तसा कम्मो घड्ब्डून जागा झाला आणि समोर साक्षात काळ उभा पाहून टरकलाच, समोर अकौन्त्स्चे सर उभे होते, “यु, लेझी बॉय, गीव मी युवर आय. डी. स्लीपिंग इन क्लास. वेल आस्क युवर फादर तू मिट मी. आय एम सुअर वी विल have ग्रेट टाईम.” “न नो सर, येस सर, सॉरी सर” कमलेशची चांगलीच फजिती झाली. वैशंपायन सर,म्हणजे एरवी काहीच बोलत नाहीत पण चुकून जरी कोणी सापडलाच तरं भगवान बचाये. फुल ग्रुप क्लासच्या बाहेरून पाहत होता. नेहा तरं चांगलीच भानावर आली होती. सरांच्या मागोमाग कमलेश आणि प्रफुल पळाले. जाता जाता प्रफुल ने बजावलं,” नो लास्ट लेक्चर, हवे कॅन्टीनमाटे मलेस”
तशी सारिका, “काही नाही होणार ह्याच. गेला ना गुज्जू भाई येईल पटवून वाईन शाम्पेनला. ए चला भूक लागली आहे यार. बिझिनेस law ला सक्काळी सक्काळी याव लागत. चल ग नेहा बायो ब्रेंक. ए सम्या, ओर्देर दे ना चहाची. आम्ही येतो.”

*********************************************************************************
स्थळ: एस.एम. कॉम्प्लेक्सची बी.न. २ ,टेरेस
वेळ: सक्काळी ८.३०, पण तीन वर्ष्यांपूर्वी

नेहा नेहमी प्रमाणे गाण्याची प्रक्टिस करीत होती. गाणं गायची भारी हौस तिला. गळा पण उत्तम होता. ११ वी च्या वर्ष्यात तिची पहिली वाहिली गाण्याची स्पर्धा. तिनं निवडल होता तीच फेवरेट गाणं बॉम्बे च “तू हि रे”. सूर चांगलाच लागला होता. सकाळच्या शांत वातावरणात तिचा आवाज अधिकच मोहक वाटत होता. गुडघ्यापर्यंत लांब कुरळ्या केसांची वेणी, आणि फेवरेट रेड टोप. तिच्या पप्पानी गिफ्ट केलेला. “गुड्डे, निघालो ग मी, चालू दे तुझ , बाय, बेस्ट ऑफ लक” पप्पा ऑफिसला जाता जाता नेहमी प्रमाणे हाक मारून निघाले. “ओके पप्पा, टा टा”, नेहा टेरेसच्या एका कोपर्यातून गेटच्या दिशने वाकून बोलत होती. पप्पा दिसेनासे होईपर्यंत टा टा बाय बाय सुरु होत. पुन्हा सूर निनादले. नेहाच्या मनातही आल नसेल समोरच्या बिल्डींगच्या टेरेसवरून कोणीतरी तीच गाणं अगदी मन लावून एकत होत. रियाझ झाला नेहमी प्रमाणे नेहा तिने लावलेल्या लाजळूशी खेळत बसली होती. बायोलोजी हिला अत्यंत प्रिय. लहान भावाला लाजाळू कस असत ते कळावं म्हणून हिने हे मायमोसा प्लांट येउरच्या जंगलातून आणल होत. मजा वाटयची तिला फार ह्या लाजाळूची. तिने सहज लक्ष दिल समोर तरं समोरच्या सोसायटीच्या टेरेस वर एक जण सक्काळी exercise करत होता. नेहाच लक्ष जाताच त्याने एक अंगठा वर करून “गुड वोईस ” म्हणत दाद दिली. नेहाला खूप चीड आली. “अस कुणाच गाणं चोरून ऐकताना लाज नाही का वाटली” असा फिल्मी डायलोग मारायची इच्छा झाली. पण का कुणास ठाऊक ती चटकन “thanks ” म्हणाली.
“बाय द वे मी मंदार, इथे नवीन आलो आहे. तुम्ही “गुड्डी” का?” नेहा मनात म्हणाली ह्याला कशाला खर नाव सांगा, “बरेच फास्ट आहात, नाव लक्षात ठेवलत ते.” तसा मंदार म्हणाला,”नाही हो, गैरसमज करून घेऊ नका, मला ह्या सबंध जगात दोनच गोष्टी आवडतात ते म्हणजे क्रिकेट आणि गाणी. मग कुठलाही सुमधुर आवाज आणि क्रिकेटची bat मला अक्षरशः खिळवून ठेवतात. तुम्हाला वाईट वाटल असेल तरं सोर्री. पुन्हा अस नाही घडणार.” त्याची घाबरगुंडी उडालेली पाहून नेहाला मजा वाटली. हा “किती जेन्युईन आहे बिचारा ” नेहा मनात म्हणाली. उगीच सटकायचा पर्यंत करत ती म्हणाली “Thats ओके, निघायला हव. ” ओह येस, मलाही नेटला जायचं आहे.” म्हणजे हा क्रिकेट खेळतो वाटत. ‘बाय, have नाईस डे, तुम्हाला भेटून छान वाटल. आणि झाल्या प्रकाराबद्दल सॉरी.” पण त्याच सॉरी ऐकायला ती थांबली नाही. दणा दन, जिन्यातून पाळली ती थेट राणीच्या घरी थांबली. जोशी काकू रांगोळी काढत होत्या. “ए काकू, राणी उठली काय”, “जा उठव जा तिला, झोपली आहे म्हैस” काकू म्हणाल्या. ” तशी हि “ए राणी उठ ग, एक गमत आहे. उठ ना, चाल लवकर तयार हो, ए माझी कॉम्पितीषण आहे चल ना. बिट्टू ने कौल केला असेल घरी उठ लवकर”

राणी थाडकन उठली, गोरी गोरी पान घारे डोळे, टिपिकल कोब्रा लुक्स. पण एकदम “पाप्यचं पितर”. पण नेहाची आणि तिची जिगरी यारी. शेजारीच राहत होत्या दोघी. एकाच शाळेत होत्या पण कॉलेजेस मात्र वेगळी मिळाली होती त्यांना. पण पहिल्यांदाच केळकरच्या कोलेज फेस्टला जायला मिळणार होत तिला म्हणून खुश होती जाम. फटाफट आवरून २०व्य मिनटाला नेहा आणि मृदुला उर्फ राणी निघाल्या. बिल्डीन्गपासून, बस स्टोप पर्यंत नेहाने राणीला सकाळचा प्रकार सांगितला. राणी म्हणजे आमीर खानची जबरदस्त फ्यान. तिने तरीही विचारलाच “ए, कसा होता ग, आमीर खान सारखा” एखादा मुलगा आमीर खान सारखा दिसतो हि हंडसम मुलाची सर्वात अंतिम उपाधी. म्हणजे तो मुलगा एकदम हप्पेनिंग असला पाहिजे. अस तिला वाटे. नेहा चिडली “यु आर द लिमिट राणी, आमीर खान काय एकाच आहे जगात, आणि बाय द वे मी एवढ निरखून पाहिलं नाही त्याला, आणि ह्या गच्चीतून त्या गच्चीत काय कपाळ दिसणार, स्टुपिड. चल आता, बस आली बघ” राणी आणि नेहा स्टेशन च्या दिशेने निघाल्या.
*********************************************************************************
“नेहा, ए नेहा, चहा घे थंड झाला बघ.” समीरच्या आवाजाने नेहा भानावर आली.
“ओह,येस, thanks “
“ए तुला काय झालय, गेले दोन दिवस पाहतोय तू बोलत नाहीस, हे बघ इतरांचं जाऊ दे, मला तरं सांग, मला नाहीतर बिट्टूला सांग. ए आपण तिघे एकदम क्लोज आहोत ना. लेट मी गेस, तो परत तरं…..”
“समीर, माइंड युवर ओन बिझिनेस….सॉरी, तस नाही रे…आय दिद्न्त वान्त तू hurt यु. पण मी प्रत्येक गोष्ट तुम्हाला का सांगावी…….”
“…..कारण तुला अस पहायची सवय नाही आम्हाला. तू कशी छळतेस आम्हाला. परवा बंधू राज भेटले तुमचे तो हि हेच सांगत होता. काय झाल. कोणी काय बोलल का तुला, का त्या गोडबोल्याने परत चिडवल का. सांग आत्ता फोडतो त्याला. पंटर लोक तरं वाटच बघताहेत त्याची. सांग सांग लवकर…ए ए ..हसली… एक आरती, मी जिंकलो पैज आणि एक मंगोला लवकर.”
नेहा हसली खरी पण लांब उभ्या असलेल्या बिट्टूला तिच्या डोळ्यांतले अश्रू दिसले. त्याला माहित होत त्याची हि जीव्ष्य मैत्रीण, आणि तिची घालमेल सुद्धा.

घरी जाताना ती म्हणाली देखील “बिट्टू आणखी एक आठवडा. काय करू मी. हॉव आय एम गोइंग तो फेस धिस. आय एम टायर्ड ऑफ धिस.”
बिट्टू नेहाचा वर्गमित्र,अगदी बालवाडी पासून. नेहाची आई आणि बिट्टूची आई दोघी मैत्रिणी. राणीने केलेल्या प्रकारानंतर तीच तोंड देखील पहायचं नाही अस नेहाने ठरवलं होत. बिट्टू नेहमी तिला सांगायचा हिचं नादी लागू नकोस. हिला कुठे काय बोलायचं कळत नाही. आणि तेच झाल. ती बिचारी कशी बशी ह्यातून सावरली होती. तीच “गुपित” फक्त दोघांनाच ठाऊक होत, एक समीरला आणि ऑफकोर्स बिट्टूला.

“काही नाही ग. जस्त फेस इट. काही होणार नाही. उद्या आई बाबा बडोद्याला ताई कडे चालेलेत. मी जेवायला येणार आहे दोन्हीवेळेस. ओके. तुझ्या पप्पाला गाडी शिकवायची आहे. सायलीला पाठवू का? खेळायला, सारखी मला त्रास देत असते.”

“नको, क्लासचा होम वर्क आहे. चल भेटू रे ये संध्याकाळी सायु ला घेऊन. सांग आतु ने खाऊ केला आहे. बाय.”
बिट्टू ने परत बाईकला किक मारली. नेहा तो बंगल्याच्या गेट मध्ये पार्क करून घरात जाई पर्यंत तिथेच होती. आई भाहेर आली तो पर्यंत.
“बिट्टू आला का ग, “
“हो “
“सांगायचं तरी, त्याला विचारलं असत ना, उद्या काय करू त्याला आवडेल अस.”
“काय जस तुला माहितच नाही. भरीत कर नेहमीप्रमाणे. तेच आवडत त्याला”
“तुम्ही मुल ना काही कळतच नाही बघ. अग नेहा ब्याग उचल ना,”
“ए मम्डे उचल ना तू प्लीज, पप्पा कधी येणार आहेत.”
आई काहीतरी बोलत होती बघता बघता नेहाचा डोळा लागला.

क्रमश:

मला लग्नापूर्वी चहा आणि कणिक भिजवणे ह्या पलीकडे काही येत नसे. पण संजीव काकांच्या पुस्तकांनी आणि “हमखास पाकसिद्धी” ह्या हेमूच्या अनमोल अशा लग्नाच्या गिफ्ट्सनि मला पाक सिद्धी जमते आहे “टच वूड”. तर ह्या संजीव काकांचा मुक्त विहार आहे ह्या वाहिनीवर “संजीवस किचन” ह्या कार्यक्रमात. आताही हि पोस्त लिहिताना पार्श्वभूमीवर संजीव काका एक जॅमची रेसिपी सांगत आहेत.

केवळ हेच नाही कितीतरी वेज ,नॉनवेज,आंतराष्ट्रीय, देशांतर्गत प्रसिद्ध रेसिपीस, तेसेच झटपट पदार्थ, काही स्पर्धा वगैरे सगळ सगळ आहे. गेले दोन दिवस भरपूर रेसिपीस पहिल्या आहेत. संजीव कपूर ह्यांच्या रेचीपीस बरोबर अनेक टिप्स, त्यांनी वापरलेल्या विविध उपकरणे, स्वैपाकाची नवनवीन भांडी, इ. नेहमीच उपयुक्त ठरतात. एवढेच नाही तर “चाय नास्ता” ह्या कार्यक्रमात चहा बरोबर काही उत्तम अशा नास्त्याचे प्रकार दाखवले जातात. नाहीतरी दर रविवारी हमखास पडणारा प्रश्न असतो हा कि दुपारच्या जेवणापर्यंत घरच्या मंडळीच्या पोटात काहीतरी असण गरजेच नाहीतर आमच्या घरासारखी प्लेट आणि “चम्मू” (चमचा हो, काय आहे हि दोघ बाप आणि लेक महा कठीण) “ठणठ्नात” करतील “कॅलेंडर खाना दो, कॅलेंडर खाना दो ” चा धोशा आहेसच काय बरोबर ना.

चायनीज पदार्थ हे मात्र विशेष दाखवले जातात इथे, पण त्याच बरोबर “टर्बन तडका” मध्ये टिपिकल पंजाबी तर “सदर्न फ्लेवर्स” मध्ये दक्षिणात्य पारंपारिक पदार्थ दाखवले जातात. एवढेच नाही तर वेगवेगळ्या प्रांतातल्या खास पदार्थ जे खास ठिकाणीच मिळतात उदा. आपल्या मुंबईतील “खाऊ गल्ली”, कॅनोनची पाव भाजी (फार प्रसिद्ध आहे म्हणे अजून काही खायचा योग आला नाही), आमच्या ठाण्यातला “राजमाता वडा”, इ. अशी ठिकाण. अर्थात संपूर्ण भारतात कितीतरी ठिकाण असतील अशी अश्या जागांची माहिती मिळते “खाता रहे मेरा दिल” मध्ये. एक इंटरेस्टिंग कार्यक्रम आहे “बॉलीवूड डब्बा पार्टी” ह्यात सीने तारे तारकां ह्याच्या खास “घर के खाने का टिफिन” ह्या विषयी देल्नाझ पौल सर्व सिक्रेट शेअर करते.

खूप खूप आहे ह्या वाहिनीवर. तुमच्याकडे अजूनही दिसत नसेल तर केबलवाल्या बिलाच पेमेंट करते वेळेस आधी Tune in करून घ्या. मस्त एन्जोय करा. आणि नवनवीन पाककृतींनी घरच्या मंडळीना खुश करा. शेवटी साऱ्या सुखांचा मार्ग हा पोटातून जात असतो हे लक्षात ठेवा. तेव्हा “हैप्पी कुकिंग”

पण ह्यावेळेस तो थोडासा नाराज वाटला. बदलत्या निसर्गाने त्याला चांगलाच दमवून टाकला होता. काय चाललं त्याच्या अथांग मनात तोच जाणे. तो सांगत नाही, कुणाला कळूही देत नाही पण धरती माता आणि निसर्ग ह्याचं बिनसलं कि सगळा सगळा राग ह्याच्यावर, ह्याच्या लेकरांवर. लोक सुद्धा ह्या सुधाकराला समजूनच घेत नाही. शिकावं रे ह्याच्या कडून इतकी दुख पचवून आनंदाने परत लाटांना तुमच्यापर्यंत पोचवतो तो. अगाध संपप्ती देतो तो. पण ह्याच्या लेकरांना आपण स्वचंदपणे जगूच देत नाही. डॉल्फिन मासे आणि त्यांच्या मागे लागलेले डॉल्फिन चेसेर. करा ना मजा , अडवतोय कोण ,पहाना त्यांना मुक्त विहार करताना. पण सकाळी लवकर या किनार्यावर दिसतील तुम्हाला ते अगदी जवळच. Paracelling करा त्याची खरी धुंद करणारी शुद्ध हवा फुफुसात घ्या भरून, स्कूटर बोट ने लाटावर स्वर व्हा. पण तेच डीसेल किवा पेट्रोल त्याच्या पाण्यांत मिसळू देऊ नका. सुंदर आहे तो फार, त्याचा स्पर्श, चवच मुळी नशा. का हवी तेव्हा दारू पब्लिकला. काय काय पाहत असेल नाही तो रोज अगदी रोज. त्यामुळेच हि आपली धरती आकाशगंगेत निळीशार दिसते. हो ना शिकलो ना आपण इयत्ता दुसरीत. फार फार विषन्न वाटला तो, आपला राग नेहमीप्रमाणे गिळून होता. पण त्याचा एक एक स्पर्श सांगत होता. काही तरी आत बिनसलंय खरी. माझा पाय निघेचना तिथून. अगदी जेट मधून लाईटली आलो तरी तो साथ करतच होता. हेमुला म्हंटला, मी जेव्हा ह्या जगाचा निरोप घेईन तेवा एक “चिमुट माझी” इथे इथे ह्या माझ्या मित्राच्या अंतरंगात जरूर सोड. इथेच गोव्यात, माझ्या लाडक्या कोल्व्याच्या समुद्रात.

त्याने माझ्या साठी दिलेल्या काही पोझेस….

आमच्या “चिउ ताई” वय वर्षे ६. ती आणि तिची दोस्त मंडली एक पेक्षा एक सरस. ह्या ग्रुप मध्ये वय वर्ष ६ महिने ते चक्क ६० क्रोस केलेल्या माझ्या बाबांपर्यंत सगळे आहेत. तर हा ग्रुप वेगवेगळ्या वेळेस एकत्र येतो. सकाळी शाळेत सगळी सारखीच असतात. बापरे हिच्या वर्गातल्या मैत्रिणी फारच निरीक्षण करणाऱ्या. आजकाल शाळेतल्या बाई सुद्धा लिपस्टिक लावतात, वेगवेगळे हेअर कट करतात, हाय हिल्स, बीड्स काही विचारू नका. नाही बदलत्या काला सोबत बदल साहजिक आहे. पण ह्या मुली टीचर “यु लुक क्युट इन ठिस कलर” अस म्हणतात. आणि तशीच वस्तू हवी असा धोशा लावून धरतात.

असच एकदा सुट्टीच्या दिवशी मी तिला आणायला शाळेत गेले होते. सगळी मुले शाळेच्या आवारात खेळत होती. ह्या बाईसाहेब एका कोपर्यात आपल्या मैत्रिणीसोबत गपचूप. मी म्हणतल, “सरप्राइज, आज ममा आली न्यायला” तिला आनंद झाला पण म्हणाली “ए मामा तू का आलीस”
मी म्हणतल” का ग, तुला नाही आवडल का?”
ती “तस नाही, पण निलू साठी थांबलो होतो आम्ही. तिला एक मुलगा सारखा मारतो ना. त्याला जरा पकडून बेल अंकल (घंटा देणारे पियुन काका ह्या बेल काकांना प्रिन्सिपल सुद्धा घाबरतात म्हणे. बेल म्हणजे बेल त्या आधी सर्व जन गेट मध्ये हवेतच. नाहीतर घरी.) कडे नेणार होतो. त्यांनी रेक रूम मध्ये बंद केल असत त्याला.” आता ह्या ५ ते ६ वर्ष्यांच्या पोरी चौघी जणी म्हंटल बघूया काय करतात त्या. मी म्हंटल “ठीक आहे मी नोटीस बोर्ड वाचते यु क्यारी ओंन ” सगळ्या एकदम थ्यांक्स यु म्हणाल्या.

आता मी पण पाहू लागले की करता आहेत ह्या. पहिल्यांदा चिउ सोर्री हर्षाली ने दोन तायांना पकडल. हा सगळा ग्रुप एकाच बसने येतो जातो. त्या ताया म्हणजे अनुक्रमे इयत्ता ४थि आणि ६ वी च्या मुली . विल्सन नेहमीच्या तोर्यात आला हा पठठा २रि ला. चांगला जाडजूड. आला तोच छोट्या आदित्यला धक्का मारला बिचार्याचा चष्मा पडला. ह्या पोरी वैतागल्या. “बेल अंकल”ला ह्यांनी आधीच बोलावले होते. आता विल्सन निलूकडे आला आणि म्हणाला “ए मेरी पेन्सील तुने ली हे ,वापस कर नाही तो मे तेरी पिटाई करता हु” अस म्हन्तल्या बरोबर ह्या सगळ्या जणी त्याला घेरून उभ्या राहिल्या आणि जोरात ओरडल्या “बेल अंकल, बेल अंकल लवकर या” मोठ्या तायांनी त्याला पकडला होता. विल्सनला कलेच ना की चाललाय ते. पण बेल अंकलनि त्याला पकडला आणि फटकावला ” तूच नारे पोरांचे डबे खाणारा, त्यांना मारणार, दाखव तुझी कंपास, पेन्सिल हि काय रे, पोरीना मारतोस काय” , आणि त्याच्या कालेन्देर मध्ये एका लाल शेरा लिहिला. म्हणाले “आईशीला सांग “.

तर ह्या पोरींनी मोहीम फत्ते केली. बस काका म्हणाले ह्या पोरीना काही सांगावे लागणार नाही हो, स्वताची पण आणि इतरांची सुद्धा काळजी घेतात. जुनिओर ची छोटी मंडली असतात ते रडत रडत जातात. त्यांना आपली नवी पेन्सिल दे, हात धरून वर पर्यंत घेऊन जातील, बरोबर आणतील सुद्धा.
हि माझी पोर जेव्हा आजारी पडते ना, तेव्हा सगळे विचारायला येतात, एकाच एरियातील आहेत सगळे.

एकदा मी असच खाली गार्डन मध्ये बसले होते. चिउ ताई आणि तिच्या मैत्रिणी खेळत होत्या. मी आपलं त्यांच्या आयांशी बोलत बसले होते. हि आली आणि आई कुरकुरे दे ना म्हणून मागे लागली. मी म्हणाले नाही, तर परत परत तेच शेवटी मी तिला रागावले. ओरडले. हि जी फणकार्याने निघून गेली. नंतर मला कसच झाल. मी हळूच कुरकुरे घेऊन आले आणि तिला दिले. तर म्हणते कशी ” मला नको होते, मला श्लोक साठी हवे होते. बिचारा तो त्याच्या आजी कडेच राहतो ना एकटाच. त्याला कधी खाऊ मिळत नाही. म्हणून. आणि मी तुझ्याशी बोलणार नाही तू मला अनुच्या आई समोर ओरडलीस ना. कट्टी” आता बोला कोठून शिकतात हि मुल.

अस म्हणतात मुली मुलांपेक्षा लवकर समंजस होतात. आमचच कधी कधी भांडण झाला तर हि मला उचलून घाईला लावते आणि माझ्या तोंडावर हात ठेवते आणि म्हणते “पपा चिडला आहे तू बोलूच नकोस गप्प बस”. थोड्या वेळानी हेमूचा राग शांत झाल्यावर त्याच्या कडे जाते आणि म्हणते “पपा, ती आपली मम्मी आहे ना. ती आपल्या साठी करते ना ती , तू का रागावतोस. चाल सॉरी म्हण, मग मी तुला एक पप्पी देईन.” किती क्युट ना.

मस्ती पण तितकीच हा, अगदी रात्री १० वाजे पर्यंत, भूत भूत खेळण, मातीत जिरे, मोहरी, मेथ्या, शेंगदाणे इ. पेरून शेती करण, पाण्यात यथेच्छ दंगा करण,इ इ. आणि भरस भर नको नको ते प्रश्न विचारून भंडावून टाकण. हा फार मजेशीर प्रकार.
काही प्रश्न:
*) ए मम्मी, एग्ग कस उगवत?
*) मग कोंबडी तर आपण खातो ती कस एग्ग देते? (माझे बाबा तिला एकदा म्हणाले होते अग तो बेकरीवाला आहे ना त्यच्या ओवन मध्ये एग्ग च झाड आहे. त्याला रोज एग्ग येतात मग तो ती काढून बास्केट मधून आणतो विकायला. सोलिड हसलो होतो आम्ही )
*) हा प्रश्न शेजारच्या आयुषने त्याच्या आईला विचारला होता. “आई, मासा पाण्यात राहतो ना, मग त्याला तहान लागते का ग ?”
*) कोरम मध्ये वाईनचा एक स्टाल आहे, त्या बाटल्या म्हणजे ह्या बाईसाहेबाना भयंकर आकर्षण, ती एकदा म्हणाली “आई, तू नको जावूस तिथे” मी म्हंटल ‘का ग? ” तर म्हणते कशी “अग तिथे दारू आहे आजी ला कलाल तर ओरडेल, पण आई ते तर पाणी आहे दारू का म्हणतात याला” …..अशी गोची झाली होती ना. तरी बर फार लोक नवते तिथे.

खरच आय एम ब्लेस्ड बाय द गोड टू have हर. ते म्हणतात ना “द सन इज सन हु इस अल्वेस फोर वाईफ, and दौटर इस फोर द लाइफ”.

तुम्ही म्हणाल हिला की जिनी भेटला आहे काय. खरच भेटला आहे अगदी १००%. खर तर तो माझ्या कडे होताच पहिल्यापासून पण काय आहे सध्या घरीच “बस कंपनी” आहे. थोडी मनाची अडगळ साफ करायला छान वेळ मिळतो. खरतर मनाचा एक कोपरा कायम बंदच होता. त्यावर वेळचे तिक तिक करत आणि सतत पळवणारे घड्याळाचे कुलूप होते. मला ठाऊकच नावात त्याची चावी कुठे पडली होती ती. त्या खणात माझ बालपण, काही स्वप्न, इच्छा, जबरदस्त महत्वाकांक्षा, छंद, आवड, निवड, निवांत पणा इत्यादी. (निरुपयोगी) वस्तू घट्ट दाबून भरल्या होत्या. पण ती चावी शोधायला मला तिने मदत केली. तीच नाव “Rhonda ब्रायन” आणि ती चावी आहे “द सिक्रेट” नावाची.

वाचन माझा लाडका छंद पण त्यातही सेल्फ हेल्प वरील पुस्तके मला विशेष आवडतात. त्यात हे पुस्तक थोडस हटके टाइपच. त्यात लेखिकेने अगदी सहज सोपा सिद्धांत मांडला आहे आकर्षणाचा सिद्धांत. आपल्यापैकी बर्याच जणानी हे पुस्तक वाचल असेल, त्याबद्दल एकल असेल. पण त्यात जे दिल आहे हे ट्राय करून कोणी पाहिल्य का.

ह्या पुस्तकाच्या सुरुवातीलाच लेखिका म्हणते कि आज, आता, ह्या क्षणी आपण जे काही जगतो आहोत ते आपणच आकर्षून घेतला आहे. आणि अगदी १००% खरी गोष्ट आहे हि. आपल्याकडे एक जिनी आहे अगदी खर ते म्हणजे आपल अचेत मन किंवा सोप्या भाषेत आपलं सब कॉनशीयस माइंड. आता ते कस काय बुवा प्रश्न पडला ना. आता हेच पहा ना सकाळी आपण उठतो, अर्थातच आपल अलार्म क्लोक उठवत आपल्याला, आणि घाई घाई करत रोजच्या पेक्षा लवकर बाहेर पडलो तरी रोजची ट्रेन जातेच होत अस कि ब्रिज वर हि गर्दी, ट्राफिक वगैरे वगैरे कारण आपण निघतांना कधीतरी हा विचार करतोच “९.०७ ची फास्ट मिस होईल आवरा लवकर ” आपण बोललो आणि २४ तास आपल्या बरोबर असलेल्या ह्या जिनीने जो हुकुम मेरे आका म्हणून आपलं काम चोख केल. काय पटतय का. आहे ना अनुभव. आता सांगा हे कोणी केल आपणच ना. मग.

आता हे दुसर उदाहरण आपण आपल्या विद्यार्थी दशेत अनुभवलेलं, परिक्षा आहे लास्टचा अर्धा तास आहे आपल्याला माहित आहे आपणा की वाचल आहे आणि का सोडलं आहे. पण तरीही कुठे तरी आत वाटत कि नाही हा प्रश्न जस्ट पाहूया तरी, म्हणून फक्त त्याचे पोइंत्स आपण वाचतो कारण वर्षाभारच्या अभ्यास आणि फ्रेंड सर्कलच्या टिप्स वरून ट्युश्न्सचा भडीमार म्हणून लोजिकल टेपा लावून परिक्षकला गुंडाल्याला आपल्याला जमत असत आहे नेमका तोच प्रश्न पेपरात आलेला असतो आणि आपण म्हणतो बर झाल पहिला तरी. आहे कि नाही हा अनुभव.

थोडक्यात आपण जे काही विचार करतो ते आपण आकर्षून घेतो. ह्या पुस्तकात खूप छान उदाहरण दिली आहेत. ह्या पुस्तकात दिलेल्या स्टेप्स सोप्या शब्दात मांडण्याचा एक प्रयत्न इथे करते आहे.

स्टेप १: आकर्षणाचा सिद्धांत किंवा the law of attraction सांगतो कि ह्या सृष्टीला एखाद्या मेनू कार्डप्रमाणे वापरा. म्हणजे तुम्हाला काय हव आहे मोठ घर, पैसे, गाडी किवा स्वप्नातला जोडीदार वगैरे. आपण एक उदाहरण घेऊ कि गाडी. मग ठरलं आता कि गाडी हवी आहे म्हणजे ह्या मेनू कार्डातून तुम्ही गाडी ची ओर्देर केलीत. इथे एक स्टेप पूर्ण झाली ती म्हणजे विचारा किवां आस्क

स्टेप २: आता गाडी घायची आहे पण कोणती, कशी ह्याची माहिती मिळवा. थोडक्यात आपली शोध मोहीम सुरु करा. वेगवेगळे मोडेल्स ,मेक्स , किमतीच्या अर्थातच बजेटमध्ये बसतील अश्या. आवडणाऱ्या गाडीची चित्र जमा करा. आणि नेहमीच ते चित्र सतत आपल्या डोळ्यांसमोर राहील अश्या ठिकाणी लावा. म्हणजे आपल्या रूमचा दरवाजा, किवा ड्रेसिंग टेबल, किवा आपल्या ऑफिसच्या क्रुसिबल इ. थोडक्यात माझी गाडी ची फिलिंग आली पाहिजे. ह्याच उदाहरण देतांना बॉब प्रोक्टर म्हणतात “तुमच्या तळहाताच्या मागच्या बाजूकडे पाहत राहा. डोळे बंद करा आता त्याच हातात तुम्ही तुमच्या गाडीच स्टेरिंग पडकल आहे अशी कल्पना करा” मित्रानो खरच करून पहा आपण जेव्हा डोळे उघडतो तेव्हा तीच पोझ असते आपली. हि आहे स्टेप २ विश्वास करा किवा बिलिव इन रीसिविंग.

स्टेप ३: जेव्हा आपण ह्या दोन स्टेप्स फोलो करतो तेव्हा साहजिकच हि तिसरी आणि शेवटची पायरी गाठतो प्राप्त करण्याची अर्थात इच्छापुरती.

पण बहुदा जेव्हा आपण काही सकारात्मक विचार करत असतो तेव्हा अगदी तेव्हा काही नकारात्मक विचार आपल्या मनात येतच असतात. ते स्वाभाविक आहेच. पण अश्या वेळी त्या विचारांना झटकून टाकायचं. ते अस, आता हेच पहा ना वरील स्टेप्स वाचताना तुमच्या मनात विचार येईल काय मूर्खपणा आहे अशी चित्र पाहून, कल्पना करून गाडी मिळाली असती तर आज सगल्यानकडे गाड्याच गाड्या असत्या अगदी फेरारी सुद्धा पण दोस्तांनो हाच आहे नकारात्मक विचार आपण ह्या सृष्टीच्या कारभारावर घेतलेली शंका. हीच शंका आपल्या सकारात्मक विचारांना अटकाव करते आणि आपली स्वप्न पूर्ण होत नाहीत. पण योग्य वेळी आपण जर अश्या वेळी जर आपण त्या विचारांना रोखायच म्हणजे नकारात्मक विचार आला कि एखाद आपल आवडीच गाणे म्हणा, एखादा मजेशीर प्रसंग आठवा, आपल्या घरात एखादा छोटू असेल तर त्याची मस्ती आठवा थोडक्यात त्या – ve विचाराला आपल्या मनावर आरूढ होवू द्यायचं नाही.

सकारात्मक विचार नेहमीच आपल मन प्रसन्न करतात आणि नकारात्मक विचार खिन्न करतात बस एवद लक्षात ठेवा आणि सुरु व्हा.

मित्रानो हे खरच होत आणि जीवनातील अनेक ठिकाणी महत्वाचे निर्णय घ्यायला उपयुक्त ठरणारे हे पुस्तकं आहे. जरूर विकत घ्या किवा ह्याची सी.डी. देखील उपलब्ध आहे. जरूर पहा. शिवाय ह्या संबंधी अधिक माहिती हवी असल्यास द सिक्रेटच्या ह्या साईटवर विसित करा तुम्हाला नक्की आवडेल.

खूप काही आहे ह्या पुस्तकात जेव्हा जेव्हा हे उघडाल तेव्हा तेव्हा एखादी नवीन गोष्ट समोर येईल. शब्दात मांडण्याचा एक छोटासा प्रयत्न मी केला आहे. पण जेव्हा तुम्ही स्वतः अनुभवाल तेव्हा जरूर कळवा.

बाय

हैप्पी रीडिंग

हा लेख आहे घरांच्या वाढत्या किमतींबाबत. पाटलांनी कांद्याच्या किमतीशी छान तुलना केली आहे. ४ वर्षांपूर्वी जेव्हा आम्ही घर घेण्याकरता भटकत होतो तेव्हापासून ह्या ना ह्या कारणांनी हाच प्रश्न समोर येतो आहे. माझ्यासारख्या अनेकांना हाच प्रश्न नक्कीच भेडसावत असेल. नवीन संसार थाटतांना घर हा अगदी प्रायोरीतीचा विषय, प्रथम सर्वसाधारण लोक नवीन घर खरेदीकरता नवीन अंडर कन्स्ट्रकशन प्रोजेक्त कडे मोर्चा वळवतात. तिथला आधीच छान सजवून ठेवलेला ड्रीम फलाट पाहतांना नकळत आपण स्वतः ला तिथे इम्याजीन करू लागतो, पिल्लं बरोबर असतील तर त्याचं मध्ये मध्ये “आई, मी ना इथे झु झु बांधणार ह, इथे बसून होम वर्क करणार.” असे प्लान्स सुरु होतात पण जेव्हा आपण रेट्सच्या डिस्कशनला बसतो तेव्हा कळत कि अरे इथे लोन्सची मारामारी आहे, लोन घेणार्यांना प्रध्यान्न नाही इथे, प्रथम हिंदी मिश्रित मराठी इथे बोलला जाते, इको झोन, जिम क्लब हाउस मेम्बरशिप च्या नावाखाली अंदाजे लाख दीडलाख जाता आहेत ज्याच्याशी आपला संबध फार येऊ शकत नाही कारण घराचे हप्ते फेडण्याकरत ढोर मेहनत गरजेची आहे. झु झु च प्लांनिंग करणार सोनुल पाल्णाघारातल्या मावशीकडे नाही तर आजी आजोबांकडे राहणार असत, शिवाय गेला बाजार फ्लोर राईज, Stamp duty आणि रजिस्त्रेषण आहेच, असा करत करत निव्वळ ४५० ते ५०० चौ.फु.चा फलाट ३२ ते ४० लाखाचा होतो. एक एक रेत ऐकतांना आपल्या तोंडावरचे बदलते भाव पाहून समोरचा executive समजून जातो कि ह्य ह्यांना परवडणार नाही, आणि शेवटी तो विचारतोच आपल बजेट किती आहे, आपण म्हणतो साधारण २० पर्यंत मग तो म्हणतो सॉरी इथे नाही पण आमच्या आसनगावच्या प्रोजेक्ट मध्ये आहे तुमच्या बजेट मधल तुम्ही वीजीतला जा तुम्हाला नक्की आवडेल. आता मला सांगा लहानपणा पासूनची आपली पाल मुल इथे आहेत, आई बाप, आपला ऑफिस, पोरांच्या शाळा, १५ मी. वर असलेले स्टेशन, डॉक्टर्स, भाजी मंडई सोडून लांब आडबाजूला सेटल होण जमेल का. बर त्यातूनही तिकडे गेलोच तर तिकडे तेच वीकेंड होमच पेव.

बर रिसेलच तर विचारूच नका, थकलेला maintenance, सोसायटी ट्रान्स्फर, ६०:४० किवा तत्सम अटी, शिवाय घर मालकाचा आडमुठे पणा सुद्धा पण एवढ करून देखील कधी कधी फसवणूक होतेच. काही वर्ष्यांपूर्वी एक छोटस घर आम्हाला आवडल, ठाण्यातल्या वर्तकनगर येथील साई मंदिराच्या आवारातल्या हौसिंग बोर्डच्या एका इमारतीत, साडेचार लाखात थोडक्यात परवडनार्या किमतीला सौदा झाला शिवाय घराचे मालक हे चांगल्या ओलखीचे गृहस्थ. घर घेतल, पैसे दिले जरा urgently शिफ्ट देखील झालो. दोन दिवस मजेत गेले, तिसर्या दिवशी पाण्याची लाईन सोसायटीन कट केली कारण काय तर पाणीपट्टी भरलेली नाही, लाइतच बिल थकलेले आहे. थोड्या फार चर्चेने प्रश्न सुटला कि आणि जो काही थकलेला भाग होता तो क्लियर झाला. पण हे गृहस्त दोन महिने झाले तरी घर आमच्या नावावर ट्रान्स्फर करेनात. विचारल तर उडवाउडवीची उत्तर कि होईल कि नाही सांगता येत नाही ते तुम्ही लोक फार त्रास देत आहात इथपर्यंत. आशावेलेस शेजारी उपयोगाला आले. त्यांच्याकडून समजल कि हे घर ३री पार्टी आहे आणि अजून सुद्धा १ल्या पार्तीच्याच नावे आहे. जेव्हा माणुसकी सोडून त्या गृहस्थाना कायद्याचा दंडुका दाखवला तेव्हा कलाल कि दोन भावांच्या भांडणात ह्या तिसर्याने हे घर गिळंकृत केल आहे. जे कधीहि ट्रान्स्फर होणार नाही. आणि कोर्टातहि ह्याच घरासाठी केस चालू आहे. अगदी आजही. ते साडेचार लाख त्या माणसाकडून काढून घेता घेता पुरे वाट झाली.

थोडक्यात की घराच स्वप्न पाह्यला सुद्द्धा पैसे पडतात कि काय अस वाटायला लागल आहे. बाकी, तो लेख इथे लिंक करते आहे.

कळावे,
ता.क.: आणि ह्याच बरोबर माझा ब्लोग पुन्हा activate झाला.